Pensamentos

De cabidanni in sa note selena
Sos chelos miro
s'infinida altesa
E sa majstade de sa luna prena.

De s'astru mannu sa lughe distesa
Binchet sa lughe 'e sos astros minores
E sa bellesa nde 'inchet sas bellesa.

Ei cussos lontanos risprendores
Isterren subra montes e bassuras
Unu mantu de magicos lugores.

Drommit in paghe tota sa natura
E sa bidda bighina est cagliada
In cuss'ora de arréchiu chieta e pura.

Su selentziu profundu 'e s'incontrada
A penas truncat sa 'oghe 'e su matzone
O carchi fera in s' 'adde
iscaminada.

Cussu selentziu movet s'atensione
Da foras a intro e craros s'intenden
Sos moimentos a intro 'e sa pessone.

Ma prus fortes
mi paret
si renden
Preguntas mudas e misteriosas
E rispostas chi no si cumprenden.

Tota cussa armonia maravizosa
Paret chi
in limba sua
est chircande
De faeddare
de narrer carchi cosa

A mie
in cue
mudu
abaidande
E in s'infinida pitichesa mia
S'Infinida Mannaria cuntemprande.

Ma unu faeddu cumprendo ebia:
Morte! Ca est morta sa lughe 'e s'isteddu
Chi 'enit a mie da sas immensas vias!

Dae s'abissu sena fine nieddu
Milliardos de annos su raju bi at postu
A ferrer s'oju meu e su cherbeddu!

S'astru chi in s'ispatziu lu at dispostu
Est mortu giai
e deo so 'idinde
Unu Nudda ne solidu e ne tostu.

Cosas chi sun sos sensos imprimminde
Sunu como e no sunu
e pois sun nudda
Ca su tempus las est giai destruinde.

Tra EST e NO EST bi at tretu 'e una tudda
E sa morte tzelebrat de continu
Sos triunfos suos chi nde pesan s'artudda!

Ma una 'pregunta mi naschet in sinu:
Proite tando s'omine, chi biet
Craru custu terriblile distinu,

Faghet, pensat, faeddat e iscriet
Che ispessamentadu in custu mundu
E de sa vida e de sa morte riet?

E su coro pispigliat: "In su bundu
De su Rier
s'Eternu est iscritu
E de sa Vida su SENSU PROFUNDU!"

Homo ridens