MALINCUNIA

Mi nde riia 'e sa malincunia
currende in chenza fine
giogos de cumpresas
istrumpos d'umbras e bentos
raffios, no bene intesos, de ruos
e tropu luego eh' 'etaia
chenza duda peruna
totu cussu chi no baliat
a sa cussumistica cuntentesa mia,
crabolu atentu a fiagos e zocos
chenz'ischire 'e s'isparu
de su infaddibile fusile.
Emmo, corno, 'ido ateru e-i sos ateros
s'iscuru m'assuconat che-i sa morte
meda e divescios sun fiagos e sonos,
solu mi sento in mesu 'e zente
che-i cussu 'ezzu a brazzos rendidos
sezzidu in s'umbra a merajare
nodidu retratu 'e solidade.
Un'atera die ch'est passende
su sole, mannu e ruju, ch'est faladu
e cun boza 'e caldu affianzu
da-e chelembros paret mi nd'essat
a mi coberrer, sa malincunia.
S'umbra corno la faghet de padrona
appalpo e m'isfino: mi mancas tue
ojos de mura e boghe de funtana.
Solu su nieddu, babbu 'e sa vida,
nos ligat e tot'est cue.