SA CORONA 'E SA VIDA

Su velu 'e sa notte,
s'iscuru 'e sos tempos,
s'iscrarit e m'aperit
una ventana 'e luche chi m'isgranat
su rosariu 'e sa vida,
chin sos rubinos suos , d'oro e lacrimas.
Sa mudesa 'e sa notte
si achet luche iscritta
in su libru 'e s'anima
e m'imprentat in coro
s'arrastu 'e sos seculos.
Si lottat e si morit,
e si rinaschit
e gherras chene fine
in sos campos de su trummentu umanu.
Còlana lentas
lentas sas istajones,
sas longas nottadas
in sos cuiles de sa soledade.
E miro su presente:
su propiu andalieni
in sos campidanos de sa siessia,
chin su 'antidu 'e s'ommine
de sère a caddu 'astros,
battisande sas istellas
po sa groria de s'umanidade.
Ma non luchet sa luche
in coro chene amore;
e non b'ingranit tricu
in campos rezintaos
chen'essida;
non si còllini vrores
in mares de ruarzos;
no' hat respiru s'anima
in nurras d'iscuriore.
Sos chelos non cuffòrtana suspiros:
sa luche de su mundu
est sa chi nos luchet in su coro.